Ana Sayfa / Yazarlar / Dünya Dünya Dedikleri / M. Nuri BİNGÖL

Dünya Dünya Dedikleri / M. Nuri BİNGÖL

          Hayalimin kırılmaz zannedilen fanusu kimi vakit ürperir durur. Her zaman neşeli olması beklenen fağfur kâse bazen “çın çın” hıçkırabilir. Merak denilen şaşkın his cabası hem de.

           O günkü hâliniz tam anlattığım gibiydi. Şaşırıp afallamıştınız ve hayalin kırılamaz sandığınız fanusu öyle bir çatlamıştı ki. Kalp denilen kâsenin inleyip sızlaması tereddüde itelemişti sizi.

          Orada, oradaydınız. Baktınız, bir mekân ki dillere destan.

          Taze söğüt dalları parıldayan suya kucak açmıştı. Ördek ses ve yüzüşleri mahzun suyun yüzünde mekik dokumaktaydı. “Tıp tıp” adım sesleri ve “pıtı pıtı” konuşmalar ördekçiği korkuttu, dikkate kaydırdı.

           “Babam ne zaman gelecek?” dedi pıtı pıtı sesin sahibi. “Neden hiç aramıyor?”

           Genç annenin bakracı utanır gibi suya gömüldü. Kadının dudaklarına kadar yükseldi çıkınca. Kana kana içerken de düşündü.

           “Önce oğluma içirmeliydim ama nefis işte. O kadar susamışım ki…”

           “Sen de içer misin yavrum?” diye sorarken sesi amma da müşfikti.

           “İçmesine içerim de, önce söyle. Babam nerede benim?”

           Cevap vermedi kadın, doğruldu, nehrin karşısına baktı, doğunun da doğusunda bir yerlerde harp oluyordu.

           Şehadet parmağı ıslak gözlerinde dolaştı.

           “Sen suyunu iç.” dedi. “Karnın aç mı?”

           “Ama, evde yiyecek kalmadı dedin ya ana. Hem babam…”

           Sessizlik örtüsü bütün varlığı sardı yine. Yalnız ördekçilkler, kurbağalar hâla “taganni”ye durmuştu.

           “Hadi eve gidelim. Durmadan konuşman, sürekli sorman başımı ağrıtıyor artık.”

           “Ya babamın da bir yeri ağrıyorsa?”

           “Keşke, keşke…” diye düşündü Genç Anne. “Sadece yaşadığını, yaralı olduğunu bilsem yeterdi bana.”

            Çocuk, su şırıltısı sesiyle asılmadan yapamadı:

            “Hani harbe gidiyor demiştin? Tez gelecek demiştin. Gideli o kadar çok oldu ki… Yoksa hiç mi gelmeyecek ana?”

            Ses boğuldu tekrar, küçük dilini yuttu herkes. Her şey öylesine sustu, ördekler, kazlar, kurbağalar, rüzgâr,dalgacık ve kuşlar, bütün mahluk sustu yine.

            Ya sen?

            Gördüklerin, duydukların nefesini bile tıkamışa benzerdi. Sessizliğin suskun nağmeleri seni ta ne zamandan beri çepeçevre sarmamış mıydı?

            Bir çocuksan eğer, her varlık sussa da  duramaz, sorar sorarsın. Öğrenmeye öylesine açsındır. Âlem şekerci dükkânıdır sana; her şeyin konuşulması, açılması, deşilmesi gerekir. Ama sen gel de bunu büyüklere anlat bakalım.

            Çocuk da anlatamadı. Yavaştan sızlanıverdi sadece. Sesi bir kuzu melemesini andırıyordu sanki.

            “Dün ağlıyordun hani. Seni gizlice seyrettim, fark etmediğin için söyleniyordun. Keşke İsrail’e hücuma gitseydi.”dedin.

             “Fazla gelme üstüme…” ikazı havayı böldü, suları ortasından ikiye yardı. Söğüt dalları acaba bunun için mi titredi, bunun için mi inledi? Devam etti çocuk:

            “Ağlıyordun, gördüm bunu ben. Keşke gâvurla harbe gitseydi, keşke Yahudi üzerine gitseydi, dedin. Acaba sağ mı, dedin sonra. Sahi kimlerle vuruşmaya gitti ana?”

            “Bir daha konuşursan, bak karışmam.” hitabıyla o dillere destan mekândan kaçar gibi hayalini çekmiş, tutunduğun muhayyile gediğinden aniden kopmuştun.

            Fağfur kâse “çın çın” ötmüştü. Hayalin kırılmaz zannettiğin fanusu, az kalsın tuz buz olacaktı.

            “Bu mu?” sualini -sahiden- neden sordun?

 “Dünya dünya dedikleri bu mu?” sualini tekrar soracak mısın?

           

***

             Oraya vardığında hayalin bir yara daha aldı. Gittiğine gideceğine binlerce pişman olmuştun. Gördüğün manzara yüreğinde volkanlar patlatmıştı.

            Kulağında kalın, ince, orta sesler dokundu. Kimi zalimce, kimi mazlumcaydı.

           “Sizinle mi uğraşacağız?”

           “Ne yaptık ki?”

           “Daha ne olsun?”

           “Elimizde kitap ve ilim.”

           “Bak, itiraf da ediyorsunuz.”

           “İtiraf edecek ne var ki?”

           “Birilerinin menfaatına dokunan şeyler kitap da olsa suçtur, itiraf edilecek nesnelerdir.”

            “Yarasa koltuklarıyla bir işimiz yok bizim. İşimiz kalpteki karanlıkla…”

            “Dolayısıyla…”

            “Kitap ilimdir, ilim aydınlıktır, biz yarasa değiliz, aydınlığa muhtacız.”

            “Kapayın çenenizi. Dinleyecek vaktimiz yok sizi.”

Duydukların seni hesaplanamaz bir şaşkınlığa itmişti. Demek onlar gibileri de vardı ha!..

            Gözleri nurdan hedeflere takılmıştı; o sert, kaskatı kalpleri, kendilerini zindanlara tıkmak isteyen kalpleri bile yumuşatmaya ant içmişti.

           Fağfur kâsenin “çın çın”ları sürura boğulmuştu. Fanusun yaraları ise kapanacak gibiydi.

           …Ve sen, bir defa daha “Acaba bu mu?” sorusunun ölçülemez derinliğine dalıverdin.

***

           Daireye benzer zaman ve destansı mekanlara dikkatli kulakların, tam oraya varınca feryat eden vapur düdükleri duydu, martı çığlıkları ile tırmalandı.

           Ahlar, vahlar… Feryat ve figanlar…

          “Ne oluyor, ne bitiyor?” diye sormaya kalmadan ardarda patlamalar neydi sahiden?

          “Acaba gökgürültüsü mü?”

          Sorduğun buydu ama başını semaya kaldırınca apaydın gördün; tek bulut parçacığı bile yoktu.

          Bilinen kâse ve fanus üzerinde kıpkızıl lekeler…

          Gökyüzü değil, gözlerin karardı birden; çamur ve kanla bulanmış masum cesetler gözlerin önündeydi sanki.

          Bastonu bir yana fırlamış, gözleri semada, avuçları yumuk, inci dişleriyle dostlara gülümseyen, düşmanlara da gülen ihtiyarcığın kanıyla lekelenmiş Beyrut toprağını hayal perdesiyle temizlemek istemiş bir ihtimal.

          Kan, her taraf kandı.

          O lekeleri temizleyecek görünüşleri bulamazsan eğer, hâlin dumandı.

          …Ve nihayet “hayali arkadaş”la gezintinde buldun onları.

          Soğuk… Soğuk.

         “Pır pır” uçan helikopterler, gümbürdeyen jetlerin davetçileri. Dağlar aralıksız olarak ateş altıda. Duman sütunları maviliklere leke sürüyor.

          Eller tetikte, deriler çatlak. Tüm gözler tankları takip ediyor. Tankların gerisine sinip yürüyen Kızılordu erlerine küçümseyerek bakmaktalar. Çok sonraları naklettiğin konuşmaları duyduğunda, fanusun rengi altın sarısına dönmeye başladı, kâse ise gülümsemeye.

           “Ne yapacağız Beg?”

           “Yapabilecek ne kaldı ki?”

           “Sadece bir şey.”

           “Şehadet, ebedi dirilik.”

           “Ama bir iş becererek.”

           “O zaman haydi…”

          Allah Allah nidaları arşa ulaşmıştı. Kar üzerinde zikzak çizen mücahit adımları rüzgâra karşı koştular; tanklara, kurşunlara, ağır makinalıya, Kızıl askerlere, hülasa şehadete koştular.

          Mermiler, roketler, elbombaları patladı, jetler gürledi. Hindukuşlar’dan semaya şehit ruhları ağdı, dimdik ve sert bakışlar uçaklara bir meydan okudu ki.

          İkindi güneşinin sarışın müjdeleri arasında duyduğun,

          “Zafer!..” sesleri, gördüğün şükür secdeleriyle kalbinin nice köşesinin yıkanıp pırıl pırıl yıkandığına şahit oldun.

          “Bu mu?” denizinin suları acayip tatlılaşmıştı.

***

         Uzayıp giden o kafile önce dehşete düşürdü seni.

         Kaskatı kar ve zemheri soğuğu altında üstleri başları yırtık pırtıktı. Yüzlerindeki ifade yüreklerindeki hissi ele veriyordu hemen; acı ve sancı…

         Ya o etraflarındaki eli silahlı, bereli, paltolu adamlar?

         Akşama kadar, o fanusun içerisinde onları gözlemiştin. Soluk kış güneşi erkence batıp, alacakaranlıkta onları düşünmeseydi, hazır güne hiç dönmeyecektin.

          Kalabalık hizana gelince, ortalardan birkaçı yere yıkıldı. Yerdekinin yanındaki kucaklayarak kaldırmak istemiş olacak ki:

          “Bırak!” dedi yandaki Kızılordu eri. Mekanizmasını kurarak elbet.

          “Ama…”

          “Bırak dedim!”

          “Ama donar burada… Herhal yorgunluktandır.”

          “İstersen sen de kalabilirsin.” diye kara uçlu namlusunu doğrulttu.

          “Kalmayacağım ama…”

          “O zaman yürü.”

          Kara kuru adamcağız doğruldu, yanındaki ufak görünümlü diğer sürgüne baktı.

          “Verem zaten,” dedi; “ölür burada.”

          Üç tüfek namlusu kalkıp aynı anda patladılar. Karlı gece kanla beneklendi, boğuk tüfek seslerini enginliğinde eritiverdi. Rütbeli biri:

          “Başka kalmak isteyen?” diye sordu.

          “Ben.” deyip ileri çıktı biri.

          “Ben de…” diye atıldı diğeri.

          “Ya ben?” diye göğüs gerdi öbürü.

          Hep beraber ses sağanağı hâlinde haykırdılar.

          “Ne duruyorsunuz?..”

          Tüfekler tekrar tekrar patladı.

Kâse ağladı, fanus “çın çın” hıçkırdı. Ya sen?

          “Sormasan daha iyi…”

***

         Evet.

         “Dünya dünya dedikleri” buydu işte.

         Onları bulup gördün ya… Hem fanus, hem kâse -çok şükür- bir iki çizikle atlattı bunları.

        Kalpleri ister Hindukuşlarda olsun, ister Himalaya ya da 15 Temmuz isyancılarının bombardımanı altında; Terek vadisinde durup, Fırat’a, Tuna’ya, Vistül’e de baksalar; kimi Mescidül Aksa’yı, kimi Ayasofya’yı, kimi Buhara camilerini hayallese bile bütün manzara hayranlık sınırını zorluyordu.

       Demek ki fağfur kâseyi ağlatacak manzaralardan hep uzak kalmalıydın.

       “Ne, ne yapmalıyım?” diye merak edip, boş yere yormamalıydın kendini.

Yazar : Mehmet Nuri BİNGÖL

1961 yılında Birecik’te doğdum. İlk ve orta öğrenimimi Birecik’te, Dumlupınar İlkokulu, Birecik Ortaokulu ve Birecik Lisesi’nde tamamladım.
İlk hikâye ve şiirim ulusal bir gazetede yayımlandığında lise 1’deydim. ÖSS sınavından sonra gezmeye gittiğimiz İstanbul’da, daha sonra okuyacağım Fakülte’yi görünce:
“ Keşke burayı kazansaydım.” diye iç geçirdim.
Hakikaten orada tahsil görmem nasip oldu bana. İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Yeni Türk Edebiyatı Bölümünden 1982 yılında mezun oldum.
Fakültenin son iki yılında fahri olarak Köprü Dergisinin editörlüğünü yaptım. İstanbul hayatımdaki en büyük şansım Hocam Prof. Dr. Mehmet Kaplan’la beraber, Tarık Buğra’nın romanları üzerine bitirme tezi yapmam, romancı-araştırmacı Hüseyin Yılmaz’la mesai arkadaşlığında bulunmam, tahsil senelerinde M. Nuri Yardım’la istişarede olmam, Yazar- Yayımcı Mustafa Kaplan ve Bünyamin Ateş’le tanışmamdır.
Anadolu’nun çok yöresinde öğretmenlik yaptım. Yaz-gı Dergisi ve Gap Gündemi Gazetesi’nde yazı ve hikâyelerim yayımlandı. Tefrika halinde romanlarım yanında birçok hikâyem de var.
Eserlerim: Sürgünda Tırmanış 1 ve 2 (Tefrika roman), Yokuşta (Tefrika roman), Kafkasya’da Sarp Ufuklar (Tefrika roman), Sürgündeki Çeçenya (1. Baskı: 1996; 2. Baskı:2000), Nur Üstad (Biyografi- Deneme; 2002)
Şu anda üç kültür-edebiyat web sitesinde yazıyorum. Türk Dili ve Edebiyatı öğretmeniyim.

Tüm Yazıları Göster

İlginizi Çekebilir

Osmanlı Tokadının Sesi / Vehbi KARA

Fırat Kalkanından sonra Afrin Operasyonu bütün emperyalist güçlere okkalı bir “Osmanlı tokadı” oldu. Öyle ki …

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Daha fazla Yazarlar
Allah’ın Ruhundan Üflemesi Ne Demektir?

Allah'ın Hz. Adem'e ruhundan üflemesi ne demektir? Allah'ın bir ruhu var ama yaratılmış bir ruh …

Kapat