Ana Sayfa / Yazarlar / “En Kara” ve TURKUAZ

“En Kara” ve TURKUAZ

Beğendiyseniz lütfen paylaşınız.

Ö y k ü

     Buralarda hava neden böyledir? Neden böyle sarımsı, mor ve gri bulutlar yere neden böyle yakındır? Yerçekimi mi daha kuvvetli; is, pas ve buhar daha mı ağırdır yoksa? İnsan anlayamaz ki sebebi, şaşar kalır sadece.

       … Ve dalar uzaklara, hayal ötesi gibi gelen hâtıralara. O efsunlu, garip, acı ve sırıtkan günlere; zaman hattındaki siyah kara noktalara takılır kalır.

       Acaba “O”  buradan mı girmiştir şehre? Belki onun da yolculuğu trenle olmuştur.

      Uzun “çufçuflar” şimdi olduğu gibi, o an da tıkanmıştır belki, şimdiki gibi düdük öttürmüştür kesik kesik. Hayatı tam burada bir “şimendifer” yolculuğuna, dünyanın geçip gittikten sonra “binler elem” bırakan zevklerini ele batıp kanatan dikenlerine benzetmiştir belki de.

     Sakarya’ya giden, Dumlupınar’a yetişen ordulara buradan mı erzak yollanmış; buradan mı takviye gitmiştir? Bir ihtimal böyledir ama bu mekânın orası olduğuna inanamaz insan.

       Kaç gelişinde de böyle bilmiş bunu, böyle görüp, böyle olduğunu – tekrar tekrar – idrâk etmiştir. Belki, belki ama inanamaz insan, inanmak da istemez.

        “Zorla mı?”

        Seni kurarken övünüyorlardı değil mi?

        “Mâbedsiz şehir…” çığırtkanlığı, toprağın kalbinde yatan er oğlu erleri kim bilir nasıl da rahatsız etmişti. Ve çiçeklerin, dikenlerin; ağaçların, kavakların; kurt, kuş böceklerin; kelebek, arı ve çimenlerin, kim bilir nasıl feryat figan serpmişlerdir etrafa?

        Belki de beddua etmişlerdir.

       Acaba onun için mi, onun için mi böylesin; kısık nefesli, kesik görüşlü insanlar ülkesisin?

       “En kara” ruh hâllerine atan, melankoliler kuran kimliğin, kişilerin yüreğine inip duran paslı göklerin, acaba onların mı eseri? Kim bilir, kimler bilir…

        Kompartman penceresine dayanmış dışarıyı seyrederken asırlar ötesinden geliveren  esintilerle ürperiyor gibidir. Az ötede birkaç kavağın nazlı dikliği, daha berideki at arabası, sağda saman yığını…

       …Sonra gecekondular, kulübeler.  Nasıl da tezatlar içindesin!

        Birbirine karışmış demiryolu rayları; kenarda üç beş fabrika, üç beş atölye… Yavaştan yavaştan apartman siluetleri; boğuk ve soğuk medeniyet döküntüleri.

        Yüreğindeki şevkle bitişik  eziklikle, itilmişlik hissini havanın pelte gibi ağır, baygın ve mayhoş hâlinden kaptı belki de. Yoksa şehrin o bilinen karadelikler gibi hamiyetleri, ümitleri, türlü tezahürleri emen geçmişinden emanet mi aldı? Ayırt edilmesi müşkül vaziyet.

       Bütün yolcular gibi o da hedefine varmak üzeredir; devamlı değişen, bir panorama keyfiyeti gösteren kompartman pencerelerindeki tablo, bunu daha iyi anlatıyor.

      Ayağa kalktı, eşyalarını, zihnindeki ağırlığın aksi tavırlarla indirdi, yolculuk bitimine hazırladı onları. Pencere dışarısına daldı yine; kulağında dokunanlar, bu sefer, birtakım sesler; aksiseda gibi vurucu hem de.

    -Niye böyle karamsarsın?

   – Sana ne?

      – Şu güzelliklere baksana bir.

      – Senden sorulmaz…

      – Bak, gün başlıyor, güneş doğuyor. Gümüş renkli gökyüzü pembeye kayıyor. Sonra da pırıl pırıl maviye…

     -Şair gibi konuşuyorsun ama…

     – Yahu, hüsnü zan…

     – Suizan eden kim?

      – Gerçek filan diyorsun da.

     – Gerçekse gerçek, değilse değil.

     – Ya şu diriliş ve doğuşlar?..

     – Kabuuul…

     – Neden öyleyse?

     – Neden mi?

      Sesler gitgide boğuldu, ardından siliniverdi. Yolcu kısa, bir anlık uykusundan silkinip derin derin nefeslendi. Düdük kısa aralıklarla, kimine müjdeli, kimine hüzünlü hislerle seslenmeye durdu. Bir serçe etrafa serpilen kargaşa arasında onlarla yarışa kalktı ama kaybetti. Koşuşan, çevreyi telaşa veren insanlar, hareketli bir araç seli.

     … Ve varış! Yeniden başlayış gibi bir sarsıntı; yere mıhlanan zemin değil, kendileriydi.

            “Şûra Ayeti” altındaki o insanlar da  böyle doğuş müjdeleri duya duya mı varmışlardı buraya?

           O mânânın gücüyle, koca bir milletin ikbal kilidine anahtar olmayı mı kurmuşlardı veya bu yolda, hiç olmazsa ölmeyi mi?

          Çöllerde sürünmeyi;  kumda oynamayı mı, oradan oraya sürülmeyi mi, ömrü boyunca “Kadifekale”ye hasret duymayı mı?

        Eşyalarını alıp iniyor. Mahmur insanlar, dalgın gözler, uyuşuk zihinler. Gülüşler bile zoraki, nezaketler dahi sahte,  yahut ona öyle gelmekte. Ayakları direnmeye kalkıyor birden; uykusuzluk, yol yorgunluğu?

       “Hayır, hiç birinden değil, gidip gitmeme tereddüdünden.” diyor içi.

      Havanın is ve pasına belenmiş hislerle benliği çevrelenmeye başlanmış gibidir. Yola çıkarken, içi bir bahar sabahının ışıltılarıyla doluydu oysa; kucak kucak ümit, sepet sepet iştiyak her tarafını kuşatmıştı. Öyleyse nedendi bu bezginlik?

       Tedirginliği yenilinceye kadar taksi çağıramadı; ondan sonra, ancak… Şoföre gideceği semti söyledikten sonra, kendini düşünceye kaptırdı.

       Kırılmışmış, darılmışmış. “Tavşan dağa küsmüş, dağın umuru…” der çıkardı işin içinden; eğer başka biri olsaydı böyle yapardı. Aradaki mesafe bunun binde biri kadar sayılsaydı eğer, endişelerinin hedefinde bir başkası bulunsaydı, ne ürperir, ne de hüzün duyardı.

      “Zarara kendi rızasıyla girene…” der, neye lâyıksa, öyle davranır, buraya kadar hiç yorulmazdı.

     “Korkuyorum, senin için endişelenmedeyim.” sözünden kırılan kimse için bunun değip değmeyeceğini pek düşünürdü oysa, hem de ciddi ciddi. Eğer pörsütmekten korkmadığı değerli bir yürek olarak görmeseydi onu, bir de o garip istiğnalarından birine çatsaydı, es geçer giderdi yine, kafayı takmazdı bile. Çok zaman olduğu gibi, kendi boyunu aşıp da taşan bir iş diye  bakardı yalnız, biraz da ibretle.

     Ama olmuyor işte; yapamıyorsun bu sefer. Çiğniyorsun kendini, izzet mizzet düşünmeden düşüyorsun yollara. Tek o bozulmasın, tek o kopmasın diye. Hele o azarlamasının ardından, hiç yapılacak şey miydi bu!

      “Gidecek, gidecek” diye fırtınalar kopuyor yüreğinde; “Nasıl olur da gider?”

       Çevrelemişler onu, ruhunu avuçlamışlar. Güya hayran olmuşmuş, yorum üstüne yorumla da hâlini izah ediyormuş. Hayatı sönecek halbuki, ruhu pörsüyecek, silinecek de haberi yok.

       Söylemişti bunları hep; iki ay ya da daha az  zaman önce. Kendine acı, kardeşine acı; geleceğinize, geleceğimize acı diye…

      “Tatbikatın şâşâsı  nazariyatın yanlışlığını örtmez birader.” diye.

      “Ya doğru düşünce, değersiz ellerde, değersizce tatbik ediliyorsa…” şeklinde dudak bükülmüştü kendisine.

       Öyle veya böyle, çâre kopmak da değil, kalp yıkmak da. Karanlığın yüzüne şarkı bağırmaksa, hiç değil. Bir mum yakabiliyor musun ıssız karanlığın ortasına, koskoca çöl içinde ipince de olsa, avuç ayası kadar yer de kapsa, nemli bir muhit bulabiliyor musun, maharet o işte.

       Şoförün sesi sinirli, gergin:

       “Adres neresi beyim, daha demediniz.”

       Tarif ettikten sonra, gittikçe altlarından kaçıveren asfalta dikti gözlerini. Tıpkı iç dünyaları dökülmüş yerlere, ezip geçtikleri zift değil de zihinlerinden geçenler tıpkı.

      “Başlarına örülsün kendi çorapları…” gibi bir mısra hatırladı, zamanı değil diyerek, yine asfalta daldı. İçki masalarında, çenebazlık gösterilerinde kurulmaya çalışılan insanımız gibiydi asfaltın hâli.

      Hiçbiri istemediği hâlde böyle zevksiz, böyle renksiz çukurlara çekilmek istenmediler mi?

       “Halk için, halka rağmen...” sloganıyla o da…

       Onlar bile düşmedilerse böyle bir zifte, yahu size ne oluyor ki, içinde debelenip duruyor; ardından da ne ince ve nice “tekellüflü” tevillerden bitap düşüyorsunuz?

    Bir fabrika vardı; zift üretti şimdiye kadar. Ama birkaç çarkı, birkaç ünitesi azizlik ediverince, zift yerine esans üretimi başladı.

      Doğuş oydu belki, gülüş, silkiniş oydu.  “Şirret muhalifler” kapkara görse de her yeri, millet berrak aynalardan seyrediyordu dünyayı. Ruhların en tatlı kokuları duyması az şey miydi? Beklemesi, geleceğe bakması, şevkle karışık ümitlerle dolması…

        Taksi durunca geldiğini anlayıp, şoförün parasını verip caddeye adım attı. Onun apartmanı. Nasıl da bukalemuna dönmüş.  Daha önce pembe boyalıydı dış cephesi, balkonları yeşil. Ya şimdi?.. Duvarlar külrengi, balkonların kimi kızıl, kimi hâki. Ruhunu mu aksettirmiş oraya?

        Merdivenleri, zihnindeki bir yığın güneş renkli yaprağı silkeleye silkeleye, elindeki üç valizle birlikte çıkıp zile dokundu. Kapı gıcırdayıp açılınca, kapıdakinin bir yabancı olduğunu görüp duraladı. Şaşkın, kırgın ve küskündü:

       “-Selim,” dedi sık nefesleri arasından; “ burada oturmuyor mu?”

       Tek kelimelik cevapla başı yere indir:

       “Taşındı.”

        Özür dileyerek inmeye davrandı.

      “Ruhuyla birlikte bedenini de taşıdı demek ki…” diye düşünecekken, “yalnız” ikazını duyunca dikkat kesildi.

        “Dün şu notu getirdi yalnız. Kendisini birisinin arayacağını söyleyip vermemi istedi.”

        Notu telaşla aldı. Düzgün, özene bezene yazılmış iki satır:

         “İyi anladım ki azizim, hiçbir şeye değmezlermiş. Memlekete gidiyorum; oraya beklerim seni… Selamlar.”

          “Daldınız birden; kötü bir haber mi var notta?”

           Beklenirmiş gibi de izahata kalktı birden; “Arap harfleriyle yazılmış da okuyamadım.”

       “Nereye gittiğini yazmış,” deyip apar topar indi. Onların Arap harfi değil de öz be öz Türki yazı olduğunu izah edecek zamanı bırak, teşekkür etmeyi bile unuttuğunu ancak Otogar yolundaki takside hatırlayabilmişti.

Yazar : Mehmet Nuri BİNGÖL

1961 yılında Birecik’te doğdum. İlk ve orta öğrenimimi Birecik’te, Dumlupınar İlkokulu, Birecik Ortaokulu ve Birecik Lisesi’nde tamamladım.
İlk hikâye ve şiirim ulusal bir gazetede yayımlandığında lise 1’deydim. ÖSS sınavından sonra gezmeye gittiğimiz İstanbul’da, daha sonra okuyacağım Fakülte’yi görünce:
“ Keşke burayı kazansaydım.” diye iç geçirdim.
Hakikaten orada tahsil görmem nasip oldu bana. İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Yeni Türk Edebiyatı Bölümünden 1982 yılında mezun oldum.
Fakültenin son iki yılında fahri olarak Köprü Dergisinin editörlüğünü yaptım. İstanbul hayatımdaki en büyük şansım Hocam Prof. Dr. Mehmet Kaplan’la beraber, Tarık Buğra’nın romanları üzerine bitirme tezi yapmam, romancı-araştırmacı Hüseyin Yılmaz’la mesai arkadaşlığında bulunmam, tahsil senelerinde M. Nuri Yardım’la istişarede olmam, Yazar- Yayımcı Mustafa Kaplan ve Bünyamin Ateş’le tanışmamdır.
Anadolu’nun çok yöresinde öğretmenlik yaptım. Yaz-gı Dergisi ve Gap Gündemi Gazetesi’nde yazı ve hikâyelerim yayımlandı. Tefrika halinde romanlarım yanında birçok hikâyem de var.
Eserlerim: Sürgünda Tırmanış 1 ve 2 (Tefrika roman), Yokuşta (Tefrika roman), Kafkasya’da Sarp Ufuklar (Tefrika roman), Sürgündeki Çeçenya (1. Baskı: 1996; 2. Baskı:2000), Nur Üstad (Biyografi- Deneme; 2002)
Şu anda üç kültür-edebiyat web sitesinde yazıyorum. Türk Dili ve Edebiyatı öğretmeniyim.

Tüm Yazıları Göster
Beğendiyseniz lütfen paylaşınız.

İlginizi Çekebilir

Cin Sûresi Meal Tefsiri

72 / CİN SÛRESİ Cin sûresi Mekkîdir, yirmi sekiz âyettir. Ağırlıklı olarak cinlerden bahsettiği için …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Daha fazla Yazarlar
Rahman Suresi’nden Müşâhedeler

Kur'an aynı zamanda bir edebiyat metni; sureler metinler arasında mantık ve akli bağlar kurularak tanzim …

Kapat